لاکوتا؛ هویت آموزش فلوت و اکارینا

جایی نزدیک برای یادگرفتن یک ساز

هنرجوی لاکوتا برای دانش تخصصی و آشنایی شخصی با فلوت و اکارینا به آموزشگاه می‌آید. هویت باید برای این تجربه حضور گرم و قابل‌ارتباطی داشته باشد. نوشتار دوزبانه، تصویرسازی و جنس‌هایی نزدیک به خود ساز، مبنای کار شدند.

دو نوشتار، یک مرکز تصویری

نوشتار فارسی و لاتین دور خورشید مارپیچ قرمز به هم می‌رسند. خط‌های نامنظم به نام کیفیت دست‌ساز می‌دهند و کرم، قهوه‌ای و قرمز، مجموعه را نگه می‌دارند. نشانهٔ مرکزی، این رابطه را به نقش، جلد آموزشی و جزئیات ساز می‌برد.

زبانی مشترک برای آموزش و ساز

چالش، پیوند دو تجربه بود: اطمینان به دانش مدرس و کنجکاوی در برابر سازی ناآشنا. تصویرسازی به هویت شخصیت می‌دهد و سیستم مشخص نوشتار، نقش و رنگ، ارائه را روشن نگه می‌دارد. آموزش و فرهنگ ساز در همین رابطه کنار هم قرار می‌گیرند.

ریتم به سیستم گرافیکی تبدیل می‌شود

فرم‌های هندسی تکرارشونده، ریتم بصری هویت را می‌سازند. نقش می‌تواند تنها بماند، روی سطح تکرار شود یا قاب یک ترکیب را تشکیل دهد. تغییر اندازه، آن را روی برچسب کوچک و قطعهٔ چاپی بزرگ زنده نگه می‌دارد و پالت محدود، مجموعه را مرتبط می‌کند.

هویت، حضور فیزیکی دارد

کاغذ، چوب و پارچه، برند را به ساز نزدیک می‌کنند. سطح تصویرسازی‌شده و بافت، برای بسته‌بندی نقش مشخصی دارند. جای روشن عناصر برند هم هر شیء را قابل‌شناختن نگه می‌دارد. تصویرها این نقاط تماس را در یک خانواده نشان می‌دهند.

از اولین برخورد تا اولین نت

روایت از سیستم بصری وارد کاربرد می‌شود. اقلام چاپی، برند را معرفی می‌کنند؛ بسته‌بندی به ورود ساز شکل می‌دهد و تصویر نواختن، موضوع را به آدم‌ها برمی‌گرداند. هویت از آموزش تخصصی پشتیبانی می‌کند و تجربه را دور و رسمی نمی‌کند.

تجربهٔ یادگیری، یک زبان مشترک دارد

نوشتار دوزبانه، جلدهای نقش‌دار و بسته‌بندی ساز، آموزشگاه و وسیلهٔ آموزش را به هم وصل می‌کنند. هنرجو از اولین برخورد با ساز، جهان تصویری مشخصی دارد. ریتم گرافیک، همان حس نزدیک را در قالب‌های مختلف ادامه می‌دهد.

• طراحی هویت بصری آموزشگاه موسیقی
• طراحی لوگو آموزشگاه موسیقی
• طراحی بسته‌بندی ساز
• طراحی گرافیک آموزشی موسیقی